Ayılmamış güne’ş
sabahı tek çırpıda doğuran sürtük bir güneşin ardına açıp gözlerimi; henüz ayılmamış şu sarhoş güne uyanıyorum. yine bir şeyler mırıldanıyor dudaklarım, ben duyamıyorum. seni, yazdıklarım dışında hiç tanımıyorum. biliyor musun? yanımda uyanabilseydin beni severdin. benimle uyuyabilseydin beni severdin. ve ben, en çok uykularımda aşığım sana, uyanışlarım yalnızca sarhoş günlerin ayılmazlığı… çünkü çok değil, tam dokuz kadehlik bir uykuya yatmıştım. bu benim hikayemin tek anlamı.