Doğru
kaçıyorum, doğru.

viraneye dönmüş yüreğin çıkmaz sokaklarını kızıllara boyayıp, mermileri tükenmiş tüfekleri sağ göğsümle emziriyorum. karıncaları öldürüyor, karıncaları dağıtıyor, karıncalarla ağlaşıyorum. boğazım gözlerime tırmanıyor, ellerimi gömüyorum dudaklardaki koca duaları kan kızıl şehvetle öperken. kıyamet yerleşiyor boynuma, kıyamet karıncalar.

koşuyorum, doğru.

azadeyim ben, boşum baş benim, yollarım karınca. tekme tokat sevişiyorum karanlığın beyazıyla, tekme tokat iniyor boğazıma. gözlerim erimiş, gözlerim kalmamış, gözlerime karınca kanı bulanmış, gözlerim hiç. ölsem şuracıkta leşimle uyur pis karıncalar. tüfeklerimi doldursunlar, sağ göğsümde cephane kalmadı. böyle sefil böyle harabe bıraktılar beni.

kanıyorum, doğru.

duymamak için çırpınırken örtüyorum kızıl karıncaların çığlık mezarlığını, toprağın bir kedinin tuvaleti olsun diye diye, çıkmaz sokağımın duvarları üzerime yıkıldı diye diye. yürek virane, virane kollarımın kesiğinden siyahlar akıyor virane. karıncalar tükendi, kıyamet karıncalar, kızıl almış başını içiyor. siyah, tükenmek üz’re. kesilmesin yolum yordamım, gözüm kalmadı.