Yüzleşme
 

Yüzleşme

düşünsel yolculuklarda
bir kapıya vardım

loş bir ışık
duvarlarda acının
soğuk ıslaklığı
nefesim kesiliyor
köşede beyazlar içinde ağlayan
birisi...
elbisesinin uçlarına çamur bulaşmış
ana rahmine dönmek ister gibi
kıvrılmış taşlara
ağlarken sessizlik boşalır gözlerinden

dokunmadan elimi uzatıyorum
geri dönüş başlıyor
aynı sahneler
tekrar tekrar
bir geri...
bir ileri...
neden neden
tam dokunacakken donuyor

bir el uzanıyor omzuma
bırak
acısını doyasıya yaşasın
o an anlıyorum
yerde yatanın kendim olduğunu
kaçma... yaklaş ve bak derinime...........