Körebe...
 

Körebe...

Görünmez aynamda
Elleri boşluğa vurdukça
Güvensizliğin derin sarhoşluğunda
Karanlığın bağına takılan
Bir gölge var...

Şiirlerini mısra mısra tarar durur
Her bir heceyi
Sahipsizliğine bağlar

Kendisiyle oynanan oyun
Aynaya mı yansır
Yoksa gerçekliğin aldanmışlığına mı?

Oyun uzadıkça
Nefes nefese
Gölge küçülür

Ve bir gece apansız
Aynanın camları
Bakışlarda patlar

İlk kan damlasında
Gölge içinde yanılsamalar
Oyunu bitmiştir

BANA BENZEYEN
AMA BEN OLMAYAN
YABANCI HOŞ GELDİN...