Kopuk Düğme
 

Kopuk Düğme

deli düşüncem kopuk düğme
dik beni olmayan gözlerine

bağışla kimsen değilim biliyorum
ama sarı saçlarına efkarı dolduran
bakışların tanıktır yakınlığımıza

hayrete düşüren el yazması bir ilişki bu
okumaya çalıştıkça karışan düğüm misali
sessizliği yaşama pay ettiğimiz sıcaklık

dağların eflatun bulutlarına yol açan
ıslak şiiri yazgıma bıraktığın gün
acının üzüm bağlarıyla tanıştım

damakta kalan mayhoş öpücük
köpüren öfke nöbetlerinin şerbetidir
sen hiç bilmezsin

sokak çocuklarının ezikliği
gelir oturur aramıza
hissetmezsin…nefesine bırakılan ılık şiiri

gövdesiz yaşamların küskün dokunuşu
işte cinayetimin gerçek nedeni
özgürlük suyunu zehirli kılan rüzgârgülüm

çevir sayfayı

.
.
.


kendimi sende kaybettiğim günden beri
başka yaşamların dünündeyim