Korkumdan utanirim
 

Günüm karardiginda, gecem uzadiginda seni düsünürüm.

Bir siir söylenir dünyaya, payima düseni alirim

Bir renk atilir firçayla, isigi yakalarim

sarki söyler bir kadin, dagilir yalnizligim

Ve dimdik duruyorsa bir insan onca kavgada

Ödünsüz ve kararli

Korkumdan utanirim

Ne omzunu isterim basimi yaslayacak

Ne ellerini, ellerimde tutacak

Varsin uzaktan savrulsun gülüsü

Hiç olmasin gölgesi yanibasimda

Sabahlari bahçemde açan gül gibi

Solugu karisip gitsin havaya

Olmasi gereken yerde durur o

Yani hayatin tam ortasinda

Bana kendimi sevdirmek için