Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) bir hadislerinde şöyle buyuruyorlar:

Bu din bidayet itibarıyla dinin ve dindarın kadir ve kıymetini bilmeyen insanlar içinde zuhur etmişti. Daha sonra bir inkişaf ve inbisat dönemi yaşanmış fevç fevç ona dehaletler olmuş ve dindarane tavırlarla dinin ruhu büyük çoğunluğun vicdanına hükmetmeye başlamış ve bir ölçüde gurbet de zail olup gitmişti.
Ancak hadis-i şerifte de ifade edildiği gibi o gurbet yeniden avdet edecek ve dinde yeni garipleşme yaşanacaktı; dinî telâkki dinî mantık ve dinî felsefe bir vadide insanlar ise ayrı bir vadide gurbet yaşayacaklardı.


Evet bir insan ferdî hayatında kendini dinî duygu ve düşüncelerini ifade edecek bir ortam bulamıyorsa ve aynı zamanda ümitlerini inkişaf ve inbisat ettirme ufkunu da yakalayamıyorsa o insan garip yaşıyor din de bir gurbet içinde demektir.

Hadisin devamında
"O garipler ki bazı insanların fesat çıkarmalarına karşılık sürekli ıslahta bulunurlar." buyrularak gariplere ait takdir ve tebcil edici bir vasıftan söz edilmektedir.

Evet onlar inançsızlık rüzgârlarıyla tahribata uğramış gönülleri tamir eder ve insanları Allah'a (celle celâluhu) yönlendirirler. Şüphesiz ki tahrip kolay tamir ise zordur. İşte o gurbet döneminde gurbet erleri bu zor vazifeye talip olacak tahrip değil tamir vazifesini üzerlerine alarak insanları ıslah edeceklerdir.

Ayrıca bu hadisten böyle ulvî bir misyonu taşıyanların içinde bulundukları toplumun hâlâ ıslah edilebilecek hususiyette olduğunu da anlamak mümkündür.

Bir bünye hastalandığı zaman hararetin yükselmesi bu bünyenin hastalığa karşı koyması mânâsına geldiği gibi ıslah eden insanların ümidi aşkı ve iştiyakı da üstlendikleri o tamir vazifesini yapacakları mânâsına gelmektedir.
orada hâlâ bir ümit var demektir.

Bu itibarla da içinde bu ümidi canlandıracak olan gariplerin bulunduğu bir toplumu Allah helâk etmeyecektir diyebiliriz.

Evet gariplerin arkasında Allah vardır ve insan garipse sahibi Allah'tır.

Alıntı