birikim Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 612996)

Spinoza etrafinda donen en buyuk tartisma konusu zaten budur. Spinoza, akozmizm felsefesine sahiptir. Her ne kadar rasyonel felsefe akiminin onderlerinden kabul edilse de bir baska grup tarafindan "yokevrencilik" gorusunu savundugu dusunulur. Yani, tek gercek vardir o da tanrinin cismi halidir. Tanrinin varligi karsisinda tum gorunguler varligini kaybeder. Tek bir baslangicsiz ve sonsuz olarak tanri kavramini yerlestirdigimizde diger tum kavramlar kendi icinde sonlu oluyor, sonlu olanlar da yok hukmundedir denilebilir.

birikim Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 613000)

Bunu belki de Spinoza'nin Musevi olmasiyla ve Tevrat'ta yaradilis bolumundeki cisimlesmis tanri kavramiyla aciklanabilir. Soyle dusunelim; evrende gorup gorebilecegimiz her sey tanridir. Onun cismi hali, tum maddelere ve dusuncelere islemistir ve tanri varoldugu icin onlari gorebiliriz. Bu noktada, insani dusunceler tanrinin dusuncesidir gibi bir sonuc da cikiyor. Burdan yine baglandigimiz nokta "nesnel idealizm". Eminim bilirsiniz, burda cok tanidik bir kavram karsimiza cikiyor: "vahdet-i vucud"

birikim Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 613088)

Bunun cevabini Tolstoy vermis zamaninda; "Sevgi neredeyse Tanri oradadir." Vahded-i Vucud deriz, idealizm deriz, panteizm deriz tum kavramlar ici bos kutudur. Hepsinde amac kisinin kendisinde evreni ve evrenin yaraticisini arama calismasidir. Kisisel dusuncem, bireyin icinde bulacagi kivilcim kitaplarda alacagi ilhamdan daha yaratici olacagi yonunde. Tanri kelaminda bile; "ben size sahdamarinizdan daha yakinim" demiyor mu? Bu sorunun cevabinda yatiyor her sey...