|
Hep aynı hikaye, hep aynı acı. http://www.youtube.com/watch?v=uWPhVk_lHdM Sayıyorum parmaklarımla.8 sene geçmiş o yılların üzerinden.O zamanlar ben hayattan ve insanlardan ne çok şey beklerdim oysa ki.Ama hayat bana en yakınının bile bir gün değişebileceğini , "canınken" koskocaman bir "el" olup çıkacağını ve yine o "ellerin" bir anda gelip "canın" olabileceğini yetmezmiş gibi bu döngünün hep süregeleceğini daha öğretmemişti o vakit.Mesela babam benim kahramandı gökyüzündeki en parlak yıldız o çünkü çok iyi bir baba derdim.Ama bilmezdim ki o çok parlayan yıldızın patlayıp düşerek gök taşı olarak yağdığını dünyaya.Sonraları bir parçası yüreğime denk geldiğinde anlamıştım bunun böyle olduğunu.Anladıktan sonra da değiştireceğim birşey yoktu.Anlamıştım ben gökyüzünden böylece düşmüş bir çoban yıldızıydım herkes gelir geçerdi de ben kalırdım yalnız orada.Ama alışabildim mi? Hayır yalnız başıma kaldım en kalabalık hallerimde bile.Biri bana sen kimsin dese "yalnızım" derdim.Etrafımda ne kadar çok insan olursa olsun yalnızlığıma hiç ihanet etmedim ben.Hep bir kuytu köşede kendime sarıldım.Çünkü bilirdim gelir ve giderlerdi.Kimseye de kızamazdım ben olduğu gibi kabul edilebilecek biri değildim ki.Ben papatyaların içinde çıkan bir gelinciktim tepemde biriken böceklerime kırmızıyım diye koparılırdım bazen.Bazen yapayalnız kalırdım koparılmasam da. http://www.youtube.com/watch?v=X0iC274P2HA Ben kimsenin yanında kalamadım sonra. Sevdiklerim gitti. Ben kendimi de sevemedim sonra. Sonra mı en umrumda değilmiş gibi davrandığım anlarda yaralarımı deştim. Kanattım kendimi. Bilmezdim kabuğunun tenimi korumaya çalıştığını. Zaten insanlar bende yara yapıyordu.Bende acıtmak istediklerini sanıp koparıyordum bilmedim! Yanımda kal diyemedim ona.Diyemezdim! Çünkü ben iflah olmazdım.Aksine dokunduğum her kalbe acı yaratırdım. Susmalıydım.Git demeliydim. Bit. Bitsin aşklar,sevdalar ve dostluklar. Ben adam gibi sevemiyorum.İyi biri değilim ama kötü hiç değil. Benden birşey çıkmıyor! Arafım ben..! O yüzden bırakın kendi cennetim ve cehennemimde demleneyim. Belki bir gün aranıza dahil olurum. |
Cevap: Hep aynı hikaye, hep aynı acı. Yara hep ayni yerinden kaniyor, Cunku hep ayni yerden darbe almaktayiz. Insan yara alipta izlerinden harita olusturuyor. Ve hayat yolunda haritasi oluyor yaralari. Ben ne zaman yolumu bulduysam izlerimi izlemisimdir. Kalbimi dinlersem guvenirim ve severim aklimi dinlersem deliririm. Oysa denge yaralarimdaydi. Yaralarim hep ayni hikayeyi yaratti. Hikaye bu ya kahraman okuyanlari bile kanatti. Telefonumdan tepetaklak kullanılarak gönderildi. |
Cevap: Hep aynı hikaye, hep aynı acı. Yaralar zamanla mezar gibi ust uste oluyor. Bir darbe aldin diyelim kimbilir en derinindeki yerlerin sizliyor. Sonra sizlatana soruyorsun neden diye iyilestirmek istemistim diyor. Kimdi delinin biri demisti ki "dokunma yara yaparsin." Dokunmayin abi yara yapiyor. Ne iyi niyetinize talibim ne de sizlere tabiyim. Ne iyiligimi dusunun ne de kotulugumu. Ben birey olarak mutlu olmayi bilen biriyim yaralarimi her gun oper severim. Onlar benim ruhumdan bir kere. Dokunmayin. Kanarim. Dokunmayin iyi niyetinize kanarim. Birakin en mutsuz anlarimda guleyim. Acik etmeyeyim beni. Birakin kaymasin yuzumdeki gulus maskesi. Sabrim tasmasin, atmayayim ciglik zira ben sarki soylemeyi severim. Diyorum ya dokunmayin yara yaparsiniz. Birakin onlar benim tanrim. Beni sizlerden korurlar. Telefonumdan tepetaklak kullanılarak gönderildi. |
Cevap: Hep aynı hikaye, hep aynı acı. Sana kosarken oldu dizimdeki yaralar. Sen sordun acimadi ki dedim. Belki sen operdin gecerdi ama alisirim diye korktum. Yine de bir bakayim dedin ve optun. O gunden sonra yaralarimi sevmeye basladim. Simdi sen yoksun izlerini seviyorum. Belli belirsiz senin gibi. Telefonumdan tepetaklak kullanılarak gönderildi. |
Cevap: Hep aynı hikaye, hep aynı acı. En buyuk yaramda dilimde belirdi.Oysa sana, gozlerine bakarak sarki soyleyecektim. Simdi ardindan bana Ahmet Kaya'dan hicbirseyimsun dinlemek dusuyor. Ahmet Kaya"nin da dedigi gibi "Hic kimsemsin, bilmem ki nesin, luzumundan fazla beyaz.." |
Cevap: Hep aynı hikaye, hep aynı acı. Bende actigin yarayi madalyon gibi tasidim bagrimda ey yara! Her gun izi silinmesin, seni anmaktan mahrum kalmayayim diye kanattim ben kendimi. Bazen o yara izini sen diye optum. Hicbir vakit onu gizlemek derdinde olmadim ben. Acimdan, bana biraktiklarindan gurur duydum. Hatta beni sevmedigin kadar sevdim onu. |
Cevap: Hep aynı hikaye, hep aynı acı. Ask ve ayrilik similetrik kesik gibi. O yara yeri hep acir. Saga gitsen ayrilik. Sola gitsen ask. O yarayi ancak guven kapatir. Oysa benim butun yaralarim guven merheminden yoksun. Ellerin guven vermiyor. Gozlerin guven vermiyor. Sen dokundukca aciyorum. |
| Tüm Zamanlar GMT +3 Olarak Ayarlanmış. Şuanki Zaman: 08:34. |
Powered by vBulletin® Version 3.8.9 Copyright ©2000 - 2026, vBulletin Solutions, Inc.
Site kurucuları: Damla ve Meltem