Gururlu kadın.

Bayramda sokak arasındaki çöpleri toplayan bir kadına rastladım.
Kendisine sadık bir köpek vardı yanında.
Atılmış poşetleri birlikte kokladılar.
Laf ebesi insanların, birbirine saldırdığı bir dünyada onun yaşam savaşına baktım.
"Biz iki askeriz" diyordu sanki, köpeğiyle birlikte.
"Herkesi her şeyi yeneriz" nidasıyla!
***
Bayram sosyetesi, Bodrum'dan canlı görüntüler yüklüyordu sanal aleme.
Arkalarında gümbür gümbür müzik sesleri.
Kadının alnındaki ter, güneşi çalıyordu gökyüzünden.
Sefaleti teneke çalıyordu da, kim duyuyordu acaba?
***
Kadının yüzündeki çizgilere ayna tutsam dönüp bakmazdı.
Yanına gittim, yüzüme de bakmadı.
Çöp kadar değerim olmadığını hissettirmek için mi yaptı bunu, yoksa hayat kavgasında gözü ekmeğinden başka bir şey görmediği için mi?
***
Karakterli bir yapısı olduğu her halinden belliyken, gönlümden kopanı ona vermeyi onur kırıcı bir hareket gibi düşündüm.
Martılar güneşe çarpsa da sürdürürdü yolculuklarını.
Çöplerden işine yarayanları kocaman poşetine doldururken, birilerine bayram tebriği postalıyordu sanki.
Alnını karışlarken dünyanın!
***
"Böyle insanların içindeki çocuklar beni tanır" diye düşünürdüm hep.
Havadan sudan bile konuşmadı benimle.
İnsanları hayatından çıkarmış olma ihtimalini, köpeğiyle göz göze geldiği zamanki ifadesinden anlamak zor değildi.
Pazar sonlarında ezik domatesleri ucuza satın alan öğretmenlerin onurunu gördüm onda.
Dünyayı yöneten patronlar için kalemini kırdığına da bahse girerim!
***
Mars'ta hayat arayan dünya, yoksul insanların hayatlarını çalarken, "Çanlar kimin için çalıyordu" acaba?
Yoksulları yiyerek bile doymayan patronlar, ekmeğini taştan çıkaranları baştan çıkaramadıkları için kahroluyorlar mıydı acaba?
***
Kadının ve köpeğinin gözlerindeki gururda bunu hissettim.
Kesinlikle kahroluyorlardır!

En iyi arkadaşım

Bayramda, susarak konuştuğum çocukluğumun siyah beyaz vesikalık fotoğraflarına baktım.
Gözlerimde bir hayat varmış!
İçime kapanıp sustuğum için artık bayramlarda fotoğraf çektirmeyi bıraktım.
Hayat zaten bir varmış bir yokmuş!
O yüzden ömrümün sonunu şimdiden örgütlemeye başladım.
Sadece şarkılarımla!
Şarkılar insanlardan vefalı çünkü!.


Hakkı Yalçın