Ömer ve Namaz

Ateşgede, İranlı bir köle, Hz. Ömer Efendimizi namaz kılarken sırtından hançerlemişti. Namazını tamamlamak için belini doğrultmaya çalışıyordu. Yanındakiler, “Sen namaz kılamazsın.” dedikçe, o “namaz” diyor, Rabb’ine “namaz” diyerek yürüyordu. Kendini kaybetmeye başlamıştı. Adeta komaya girmişti. Uyandırmaya çalışıyorlar, bir türlü muvaffak olamıyorlardı.

Bir ara içeriye ashabın gençlerinden Misver İbn-i Mehrame girdi. “Emir-ül Mü’minin’i uyandıramıyoruz!” dediler. Yaşı gençti ama, Ömer’i çok iyi anlamıştı:

– Emir-ül Mü’minini namaza çağırın, dedi.

Birisi, ağzını kulağına doğru yaklaştırdı:

– Es salâh Ya Emir-ül Mü’minin,dedi. “Namaza ey mü’minlerin emiri!” diyordu.

Bıçak keser, ateş yakar, su ıslatır, Ömer namaza çağrılınca kalkardı. Uyuyan ve birkaç defa çağrıldıktan sonra “Geliyorum!” diyen bir insanın telaşıyla:

– Ha Allahi izen. “Tamam şimdi kalktım!” diyerek doğrulmaya çalıştı.