Bazen kendi kendime, bardağın dolu tarafını gör olumsuzlukları umursama diyorum. Yaşama enerjimi iliklerimde hissede hissede yaşıyorum. Fakat keşke bu hal bu kadar uzun sürse.. Aslan kadını inatçıdır ve çabuk sinirlenir.Ben kendimden çıkıp sabır timsali oluyorum da en ufak söylemleriyle insanlar beni iç edebiliyor. Maalesef içinde olmak durumunda olduğum durumlar yüzünden o insanlarla muhattap oluyorum ve her gün bir kere de olsa yaşam enerjim tüketiliyor. Oysa üniversitedeyken böyle değildim. Cemaat yurdunda bile kalmaya sabretmiş, orda ortamını kurmuş ve onun yokluğunda herkesin sıkıldığı biri olmuştum. Ne zaman kendi içime çekilsem ve sussam beni konuştururlardı. Benim susmam kıyametiydi onların.. Benim içimdeki fırtınaları görmezlerdi. Ben yine de iyiydim. Hiçbir zaman bugünlerdeki kadar inişli çıkışlı ruh halinde olmadım ben. Umursamazdım, güler geçerdim şimdi öyle değilim olmam da çok kısa sürüyor ve bunlardan kurtulmk istiyorum.Evet çok şey var yapmak istediğim ama özleminde kaldığım.. Yine dişlerimi sıktım, olan bitene dayandım. Ama vücudumda bir uzvumun eksik olupta kendimi tamamlayamamışım gibi hissediyor olmam ne kadar abesle iştigal değil mi? Ben dalgalı bir Fırat nehrinde sürüklenen bir kayığım. Gemi sansanızda ben ufacık bir kayığım. Küreklerim ters yöne çekilirse kıyıya vururum. doğru yöne çekilirse belki de çok güzel yerlere giderim.Oysa bir girdaba takılmışım ne boğuluyorum ne de kurtuluyorum.
Gelin ya o girdaba ebediyen sokun beni,
ya da tutun elimden kıyıya çekin beni.
Çırpınmaktan yoruldum.
Artık bir sona ihtiyacı var hikayemin.
Ve sonun olduğu yerde mutluluk aranmaz..
Büyük hayat uyumu bu...