Sadece bir gün kimsenin beni susturma ihtimali olmadan, biri duyar da ne düşünür diye düşünmeden öylesine içimden geldiğince ve belki de bir gün içinde bütün göz pınarlarımı kurutacak kadar vahim ölçüde, gözlerimden yüzümün çorak topraklarına yağmur yağdırmak isterdim delice.Mendil yerine sıktığım avuç içlerimi bastırır belki kanla yapardım en güzel makyajımı.Biraz da dudağımdaki kırık gülüşe rötuş atardım.Ve alnıma hayat beni kendine kurban ettiği için kendi kanımı basardım hatta biraz abartır ilahi kalemin yazdığının da üzerinden geçerdim kuşkusuz.Tırnaklarıma oje olurdu yüzüme geçirdiğimden yadigar yanağımın arsız kırıntıları.Kendimi izler içinde bıraka bıraka ağlardım işte.
Sanki ağlayınca bütün bu kuraklık biterdi bedenimde.Hüznümle sulardım ya kendimi sanki yeniden var olurdum.Anka kuşu gibi yanar küllerimden geri doğardım.Ya da kül olmayı seçer ilk rüzgarla savrulur genzinize kaçardım.En derininize karışırdım ve hücreleriniz olurdu evim.
Ölümü tatmamış olurdum böylece ve gerçek ölümüm sizler ölüpte unutulduğunuzda gerçekleşirdi.
Tüm bunları yapamadığım ve ölüpte evrensel acıya dönüşemediğim için kaktüse döndüm,dikenlerim kalbime doğru büyüdü ve içim kanıyor.Dışardan gördüğünüz dikenlerim ellerinizi kanatmaktan aciz.
Siz kendimi koruduğumu ve ketum olduğumu düşünürsünüz oysa ben de hal derman kalmadı.
271Beğeniler
Penia.
Cevap: Gelecek, çoktan geçmiş.. 
Normal
