Bugün yine eskiyi düşündüm. Dönmenin mümkün olmadığı o anları işte.. Yani geçmişin izleri hala bedenimdeyken, nasıl gelecek kurabilir insan? Bilmiyorum bazen bir şarkı, bir kitap, bir söz, bir anı hatırlatıyor her şeyi bana. Ben ne kadar değiştim desem de, eskisi gibiyim. Fakat ne umudum ne de hayallerim eskisi gibi. Gözlerimi kapatıyorum. Hala eskisi gibi karanlık her şey, fakat açılınca gözlerim gerçeğin farklı olduğunu görüyorum. Zaman akıp gidiyor, ben olduğum yerde duruyorum. Gitmek istemediğimden değil, ne gidilecek bir yer, ne mutlu olunacak bir insan.. Hiçbir şey yok bu dünyada. Zaten yaşamak istediğimiz de bu değil mi? Kafamızın içindeki dünyayı seviyoruz, gerçeğiyle karşılaşınca bizi bekleyen tek şey mutsuzluk... Hissediyorum, ama dokunamıyorum. Hayaller bu kadar nankör işte, insanı insan yapan her şey kadar nankör.