Rüzgârın yelpazesi olur duru göğe çarpan kanatların. Bir şiir tümcesi yazıyorum bunun için. Sesle bütünleşiyor gövden. Terastan inip bahçeye girince unutulur göğsünün yalınlığı ve öpüşüm. Ey alkış tutan gökyüzü, ey geride kalan kartal gençliğim, farkındayım yarı yolu geçtiğimin, o yüzden göçük bir yanım.