Selam,
Forumdan çıkıp ders çalışmanın o zorunlu ve sıkıcı dünyasına girmeden önce bir şeyler paylaşmak istedim. Zaten okula gitmedim pişmanlık duyuyorum bari quize çalışayım dedim. :| Dinlediğim şarkıyı da paylaşayım da, efkarlanıp bi sigara yakarak günlüğümü okumaya devam edebilirsiniz.



Yolculuklar sanırım artık en nefret ettiğim şey.
Çünkü düşünmeye ve ağlamaya en uygun ortam olduklarını fark ettim.
Tüm o yapmacık çok eğleniyorum pozların, ve insanlardan iğreniyorum.Hep böyle karamsar mısın sen diyeceksin günlük, değildim ama büyüdükçe fark ettim ki içimdeki çocuk büyümemek için direniyor. Hem iç dünyamı hem dış dünyayı idare ederken ben çöküyorum olduğum yere. Hani bi söz var ya " ben aşık olmak için çok neşeliyim" o sözün şu versiyonunu yaşıyorum resmen;

"ben yaşamak için çok karamsarım"

günlüklerimi "sevgili günlük, bugün bunu yaptım yarın onunla buluşacağım o çocuk çok tatlı" diye doldurabilmeyi çok isterdim, günlerin tadını çıkarabilmeyi..
böyle bi insan olmayı en çok ben mi istedim, yoksa çevremdekiler mi beni zorladı bilmiyorum ama en kısa zamanda şu ruh halini atlatmak istiyorum.
Sana verebileceğim sevgi bile kalmadı bende "sevgili" günlük.
Mutlu geceler.