Takvim Nisan 2006 derken
Yurdun penceresinden gözetlerdim
Uzaktan evlerin ışıkları görünüyordu
Her zaman olduğu gibi yine bir hayal
Bir hayal ki sorma
Kim ne yaşıyor
Kim neleri kaybetti
Kim kimi seviyor
Ve sorumlu
ve sanki kendi derdi kendine yetmezmiş gibi
Bütün bunları yoksul yüreğine iş edinmiş
Bir bilim adamı sorumluluğu ile
Kalbime gam dolduruyor
Gözlerimde hüzün çiziyordum
İstanbul da seni bırakıp giderken ben.