Ne kadar masumane isteklerdi kucukken yaptigim kagittan corbalari plastik kasiklarla icmelerini istemek. Benim gozumde o dunyanin en mukemmel yemegiydi.
Babam yemis gibi yapardi ya. Nasil mutlu olurdum.
Hep o gokyuzundeki en parlak yildiz derdik.
Sonra bir gun onun yildiz degil ay oldugunu farkettik.
Bir yani aydinlik bir yani karanlikti.
Ve o karanligi uzerimize coktu bizim.
Onu sevemez oldum. Kizdim kirildim savastim.
Annem dunyaydi ama ne garip babam degil o donuyordu onun etrafinda.
Cografyaya kufrum vardi.
Hayata kufrum vardi.
Simdi herkes yorungesinde. Ben batmaya yuz tutmus bir gunesim.
O ultraviyole isinlarim icimi yaksa da her gun doguyorum.
Aksamlari batiyorum ve siirler yazip canima batiriyorum.
Ama nolursa olsun her gun doguyorum.
Hayat devam ediyor. Bensiz devam etmez cunku ben ailemi golgede birakamam.
Varsin icim yansin.
Ben bencil olamam...