Seni sonsuzluk gibi yaşamamı belki de Tanrı istedi,
bir sonbahar akşamında/

şimdi bütün peron saatlerinin tam altında, ellerini tutarken
öyle duruyor ki zaman., ne gelen bir tren var ne de giden...
sen ve kocaman bir gülümseme., İstanbul gibi, mavi gibi
bulut dağıtan rüzgara, üstüne esen denize teşekkür gibi
bütün renklerinle ve aşkla...
bırakma ellerimi...

işte böyle., gözlerim gökyüzünde, ay ışığını seyrederken
birden omuz başımda hissedivermişim gibi nefesiniâ...