-SENİ KENDİM ZANNETTİM-
Muhabbetin hakikati, kendini tamamıyla sevdiğine bağışlamandır. Sende, senin için bir şey kalmamasıdır. İki sevgilinin gemiye bindikleri söylenir. Onlardan biri denize düşer ve boğulur. Diğeri de kendini denize atar. Dalgıç dalar, onları sağ salim çıkarır.
Birincisi (yol) arkadaşına: 'Ben denize düştüm. Sen niye kendini attın?'
(Segilisi) Onun için şu şiiri söyler:
"Ben kendimden sana kayıbım/Seni kendim zannettim"
Ebû Bekr-i Şiblî (Sûfî ö. 945)