Farkında olmadan yavaş yavaş ölüyoruz
Bilmiyoruz sonumuz ne olacak
Sonumuz nasıl olacak bilmiyoruz
Öyle mevsimlik çiçek gibi ağaç gibiyiz
Ayakta ölüyoruz yavaş yavaş
Bazen özlüyoruz bazen hüzünleniyoruz
Bazen huzurlu mutlu oluyoruz
Hayat nelere kadir ummadığın yerde anlıyorsun
Tıpkı ummadığın taşın başını yarabilmesi gibi
Gözünden düşenler de olacak
Gönlüne bir daha da giremeyecek olanlar gibi
Nasıl bu kadar pervasız olmayı başarabiliyorlar
Bilmiyorum gerçekten
Nasıl bu kadar vurdumduymaz oluyorlar
Bilemiyorum, bilmiyorum
Etrafında pervane olsan yetmiyorsun der,
Kışın yorgan olsan üşüyorum der,
İnsan der ummadığın anda ummadığın zaman da
İstediği ne varsa elde edemiyorsa ağzına geleni söyler
Yavaş yavaş ölüyorken bunlar göze gelmiyor
Divan olsan divane olsan deli divane olsan
Yine yetmez bazılarına…
23.17
12.02.2016
//K.K.D
Aslında bunu arşiv olarak yazmıştım, sonra dedim bi tane daha yazarım paylaşayım.
muhabbetle, şiirle.