30 Mart 2014, 23:22 · Poetic
Yanan kül de olur kul da, yeter ki yansin. Ateş düştüğü yeri yakar, düştüğü yer de düşerken düşüşmüşse, dağilmişsa ateş her yeri ateş sarar. Sarsin bütün, büsbütün bedenimi yanlizliği hissetmeyi unutana kadar sarsin beni, yakmaya başladiğin yerden beni, Yak bütün geçmişe dair, ne varsa neler olup bitmişse yak ! Yak ki kül olsun, kül toz gibi uçuşsun. Yakmak için kibrite bile ihtiyac yok, bir bakiş bile yakar insanin acini yeter ki görsün fotoğraftaki bakişin derinliğini. Bazi insanlar da fotoğraflar gibi, uzaktan bakildiğinda, altini çiziyorum uzaktan bakildiğinda, çok kaliteli, çok kalender, çok samimi, çok delikanli , hanim hanimcik, herneyse uzatmaya gerek bir sürü kelime var işte! Bazilari da fotoğrafi yaklaştirdikça kalitesini kaybeder. Yakinlaştiğinda açip içini baktiğinda görürsün o tertemiz olarak uzaktan görünen kanalizasyon gibidir, bilemezsin. Özü ile sözü eş olmayanin hiç bir yani bir değildir. Hiç bir yani, bir olmayanın hiç birşeyine de güven olmaz, ne sözünde gerçeklik vardir, ne de özün de özü ile sözü uyuşmayana güven de duyulmaz. Güveni veremeyen, güveni olmayan, kalpte yer bulamaz.
Kendi Kalemimden Dökülenler