Gökyüzüyle yüzünü karşilaştirdim, gökuşaği çıktiğinda bile, bir tebessumunle gökuşağinin bütün ihtişamini kapatiyordun gözüme gelmiyor onun rengårenk olmasi, bakişlarimin bütün görkemini senin üstünde toplanmişti. Hiç bir manzara, gelmiyordu gözlerimin uçlarina. Karadenizin azgin, hirçin, derin, sularin da boğulurken gözlerine denk gelseydi gözlerim ölüme bir tebessum eder, yumardim gözlerimi son bir kez daha gözlerindeki gülüşünü unutmamak herşeye değerdi ben de, ölüme bile tebessum eder, katlanirdim bütün sonuçlarina getireceği pişmanliklari hesaba katmadan, hesabini yapmadan. Hesapsizca,sonunu düşünmeden sevebilmek için birtek yüreğin olmasi yetmiyor bunun yanında bir de beyin olmasi sart, beyin dediğime bakmayin içi boş olduktan sonra hiç bir anlami yok, sevgiyle herşey yürümüyor, karin dahi doymuyor, yani herşeyi ince ince düşünmek gerek, tartmak gerek kaldirilmayacak yükün altina girmek ezilmeyi göze almaktir. Halim ne halde olursa, olsun şükürümü düşürmedim ne yüreğimden, ne de dilimden iyisine kötüsüne herşeyiyle herşeye şükür etmekten de vazgeçmedim.

Kendi Kalemimden Dökülenler
2YIL