Merhaba ustad..
Uzun zaman sonra ilk defa evime geldim..
Bu kadar zor olacagini dusunememistim hic..
Yoklugundan sonra evim bile yabancilasmis bana..
Gezdigimiz yerlerden gectim..
Her yer oyle dolmus ki anisiyla.. nereye baksam yanimdaki halleri geliyor aklima...
Sanirim orda unutuyorum hayatin icine kapilip yoklugunu..
Ya da dusuncesini bastirmak daha kolay oluyor..
Kotu bir kabusmus gibi dusunmek daha iyi geliyor..
Ama burda yapamiyorum onu..
Oyle dolmusum ki su eve girmek beni karsilamicagini bilmek oyle agir geliyor ki..
Oyle cok yaniyor ki canim..
En buyuk kayibim oldu canimin parcasi...
Hayatin en buyuk kazigi oldu bana..
Biseyleri kabullendikce daha cok yaniyormus cani insanin..
Alisilmiyormus hicbir seye iste..
Yalandan baska bisey degilmis o..
Cok ozlemisim..