bu sarkıyı her dinlediğimde aklıma sen geliyorsun..
ve sen, bundan bihaber yasıyorsun can.. -)
özlemiyorum artık seni.. cok uzun zaman öncesinde, terkettiğim sehrin sokaklarında bıraktım bizi..
ama anılar var ya hani, hala gülümseme sebebi.. -)
nerde kaldı o cocukca gülüsmelerimiz.. sabaha kadar hic bitmeyen sohbetlerimiz..
beykent'in o rüzgarlı soğuk havalarına aldırmadan, saatlerce süren telefon görüsmeleri.. -)
her adımda, her kaldırımda sen kokan sokaklar.. hepsi kayıp simdi..
hele o ilk atısmalarımız.. -)
ilk tanıstığımız kavgalarımız..
insan gün gectikce, öfkesi dindikce tebessüm ederek hatırlıyormus her seyi..
biliyormusun, bazen bu yol bizim secimimiz mi cok sorguluyorum can..
nerede tökezledikte, rüzgar buralara savurdu ki bizi ?
cok kızıyorsun bana simdilerde.. sessizliklerime.. duymazdan gelislerime..
uzattığın her eli itisime, cok öfkeleniyorsun..
öfkesi dinsede, acısı kanıyormus can icinde..
en iyi sen bilirdin beni.. bi gülüsümden, ufacık nefesimden tanırdın beni..
o gittiğinde de, benimle beraber kaybettin sen..
bunu cok hissettim.. ama canım öyle acıyordu ki, sardığın kollarına karsılık verecek dermanım yoktu can..
kendi yüküm, kendime ağır bilirsin..
öyle bası bos bi yola döndüm ki, her yanım bombos sanki..
hani ettiğimiz dualar ne oldu.. onunla da söz vermistik, birimiz olmadan bir diğerimiz gitmeyecekti bu dünyadan..
tıpkı seninle söz verdiğimiz gibi..
ikinizde yarıda bıraktınız beni..
sacma sapan bir yolda, bi basıma.. yapayalnız bıraktınız beni..
ikinizde unuttunuz verdiğiniz sözleri..
güclü sandınız beni, yüreğimin kaldıramayacaklarını yüklediniz canıma..
can bildiklerim olmadıktan sonra, hicbir sey değildim ben.. bilemediniz..
ikinizde gittiğiniz hayatlarda mutlu olun..
ömrümü adamaya hazırdım oysa..