Huzuru bulduğum yerim yurdum gibiydi tenin.
Ellerin kim bilir benden önce kaç kişiye kenetlenmişti ve kim bilir benden sonra kaç kişi öpecekti boynunu ve terleyen alnını.
Boynun benimdi sevgilim ve saçların.
Ve hatırlar mısın bilmem.
Su şişesinin dibinde kalmış bir yudum su hep benim boğazımdan geçerdi.
Aynı ayrılıklar gibi.
Yine bana mı kaldı son sevmeler?
Kabullenememek ne kadar zor bunu tahmin bile edemezsin şimdi sen.
Bir de benim gözümden görseydin kendini.
Nasıl dünyanın en mükemmel insanıydın.
Ve kalbimden. Kalbimden görseydin kendini.
Bırakır mıydın bilmem.
Şimdi Adını anıp anıp mutlu olmaya acıkıyorum.