Benim bu hayatta hep küçükte olsa bir umudum vardı. Yangın tam sönmek üzereyken alevlenen küçük bir kıvılcım gibi. Tüm şehir karalara bürünmüşkün odamı aydınlatan sokak lambası gibi. Mesela düştüğümde hala kanayacak dizlerimin olması. Ya kanayacak dizlerim de olmasaydı? Umudum vardı benim hala. Umduğum umutlara karlar ...yağdı sonra...
Benim bu hayatta sensizliğim oldu. Bir oda dolusu sensizlik. Bir çerçeve de ikimizin yan yana durduğu sensizlik. Bir şarkı da seni anlatan sensizlik. Anılarımızda ki o hissizlik. Aramızda ki sinsilik. Biz ne ara eskidik? Sensizlikten miras kalan artık bir ömür sessizlik !
Benim ihanetim de oldu bu hayatta. Kalleşçe! Hiç beklemediğim bir an da birden bire. Annen seni kapının önüne koymuşçasına. Baban vurmuşçasına. Ölmüşçesine. İhanetlerim oldu benim. Yüzüme tokat vurup arkamdan gülmüşçesine. İşte öyle..
Merhamet olan yürekten ihanet çıkmazdı.
Senin merhametin nerede saklıydı?
Benim bu hayatta hiç unutmayacağım,
Hatırladıkça ne kadar çok salak yerine koyulduğumu bir kez daha hatırlayacağım bir aşkım oldu.
Ve en sonunda bittik.
Sen, ben ve O.
Biz birbirine ihanet eden çekirdek aileydik !
Elçin Gelir
To view links or images in signatures your post count must be 10 or greater. You currently have 0 posts.