Bu genzimde kendini yakan acı
Gitgide deşiyor içimi adını haykırdıkça
Küçük sandığın hikayenin her nefes arasında adın var
Oysa ne kadar çok susuyorum aşkına dair



Cesaret bulsam hani
Hiç olmazsa kendimi kalbine mermi edip sıkacak kadar
Çıkmazdım gözlerinin yörüngesinden
Bir türküyü dua eder, kendime aşılardım senin sesinden ...



Hep küçücüktü umutlarım
Düştüğüm yerde karışıp giderdi dizlerimin h/iç kanamasına
En son çocukluğumda ağlamıştım bu kadar saf ve masum
En son kalbim, ilkbaharı terk ederken çiçeklerini recm eden ağaçlara acımıştı belki
Bıktım bu canımı kendine oyuncak eden uykusuz gecelerden
Söz dinlemez halimi kaç kez imtihan ettim
Her seferden elleri boş döndüğüm bu öykü, kaç kez kırbaçladı gerçeklerimi ...



Ne senden caydım
Ne de sana yandığım karanlıkta oturup yıldız saydım



Varsın sevme, seven kalbim vazgeçmez ibadetinden
Hatırlama sana baktıkça kendini imha eden bakışlarımı
Çarem olmasan da her haline kabulüm yürekten
İyileşmeye yüz tutsa, kesip atarım sözlerimi
Sana dair başlayan en büyük harften!



Arada bir hatırla ’Ömrümce sevebilirim’ demiştim
Hâlâ derdi içimde yularından kurtulmayan özlemelerin
Her gidişinde infilak eden dil...

G.G.