Nihan: Kimsin sen? Nasıl böyle bir anda bittin dibimde?
Kemal: Kemal ben, yani otöbüsde gözlerini çizdiğin çocuk.
Nihan: Ciddiyim! Kimsin?
Kemal: Tamam... Ya şimdi... sen biraz tedirgin oldun benden... Suya düşdün, peşinden ben atladım... Haliyle. Sen birazcık kafanı topla istersin, ben de gideyim.
Nihan: Ya... tamam... Hayatımı kurtardın. Çok sağ ol gerçekten... Ama yani sen de bana hak ver. Bir ay kadar üzerinde çalıştığım gözlerin sahibiyle denizin dibinde tekrar karşılaşıyorum. Ve sonra hayatıma dair böyle garip detaylar veriyorsun, anladın mı? )) Korkulmayacak gibi değil...
Kemal: Hayır. Demin tahmin ettiğin gibi. Geçerken seni gördüm. Doğum günü partin vardı, adın yazıyordu. Hem Levent abiyi tanıyorum. Ya biz burdaki bütün kaptanları tanırız çünkü.
Nihan: Senin de teknen var?
Kemal: Hayır teknem yok. Yani ben burdaki bütün teknelere bakıyorum... Böyle zımpara, boya, cila, o tarz şeyler. Bütün gün çalışmıyorum ama. Yani ara sıra yardım ediyorum işte.
Nihan: Ama sadece yardımseverlikten değil di mi?
Kemal: Yok... Değil.
Nihan: Sen hiç şaşırmadın. Resmini yaptım diyorum, seni çizdim diyorum ve sen hiç şaşırmıyorsun?
Kemal: ....
Nihan: Her gün birileri resmini yapmıyor herhalde...
Kemal: Yok canım...
Nihan: Biraz daha gizem yapacağım diyorsun. Ama bak şimdiden söyleyim, her an sıkılabilirim bu oyundan haberin olsun.
Kemal: ...
(Ozan: Nihan!)
Nihan: Çabuk, çabuk. Yukarı çık. Çık çık, yukarı çık, yukarı çık. Çalıştır tekneyi! Çabuk çabuk çabuk!
Kemal: Ne oldu? Emin misin?
Nihan: Eminim eminim. çabuk!
Kemal: Halatları çöz!
(Ozan: Nihan, Nihan... Nihan iyi misin?)
Nihan: İyiyim, çok iyiyim. İyi ki doğmuşummm. Seni seviyorum.
Ozan: Nereye gidiyorsun? Kim var yanında?
Nihan:
...........
Nihan: Şimdi onlara bir ton laf anlatamam.
Kemal: Enteresan bir kızsın sen.
Nihan: Tuhaf... Annem genelde tuhaf der. Hadi müsait bir yere çek kaptan. Sonra ben de senin gizemini çözeyim. ))
Kemal: ..... ))))))))