Kesif bir yalnızlıklar ülkesidir eylül
Kahır ve nedamet ağaçlı ormanlarında
En acı meyvesi unutuluş olan
Ardıç kuşları gibi uçmak ister ruh orada

Güneşi donuk bu ülkenin
Sevişmeyi çoktan unutmuş kafesinden
Özlemez hiçbir sakini olmayacak baharı
Yaşamaz karanfil tek başına saksıda, bilir çünkü,
Büsbütün kesidiğinde ayak sesleri

Mustafa Demircioğlu