Gideceksen gelme demiştim en başında. Şiirleri bile var bu cümlenin, hepsini okudum teker teker. Ya şiirden anlamıyordu yada halden. Gün geldi benim gitmem gerekti, gidiyorum artık dedim.. Kal demedi.. Sonra ben giderken arkamdan koşup sarıldı, anlayamadım.. Kalmamı mı istiyorsun dedim, bilmiyorum dedi.. Bu kapıdan çıkarsam bir daha gelmem dedim, ağlamaklı oldu..İyice sarıldı.. Kapıyı açtı..Ve arkasına bakmadan balkona çekilip bir sigara yaktı.. Bende gittim. Arabama binip bir sigarada ben yaktım ve ardından son ses açtım müziğin sesini; “Ah umurumda mı sandın bu dünya? Ah, neşesi yeter.” Giden ben değildim gitmek durumunda bırakılandım bu sefer. O günden sonra aklımda dolanan tek bir cümle “sevgi de yetmiyormuş.”
Ha vazgeçen kim oldu, bende bilmiyorum.