İnanıyor olmanın gaflete dönüştüğü bir işleyişin içinde olmak beni kendim dahil her şeyden çok fazla uzaklaştırdı. Bu döngü zamanla bir alışkanlık halini aldı. Mesafe giderek artıkça yakınlık kurmak bir hayal olup kaldı. İyi ilişkiler kurmak, kalabalığa girmek ve kendine dönüp bakmak bir gösteriş budalalığına karıştı. Bu, kendimize yabancı olmamız için en büyük gerekçedir. insanın gerekçesi çoğalınca varlığı silikleşip, yok olmaya itiliyor. İtiliyor dedim, çünkü buna mahkum edildik. ellerimizle yaptık tüm olup bitenleri. Az az ve bilene bilene yaptık. Şimdi bir soğukluğun içinde kendimizi arıyoruz. Fakat çözüm yok. Olmayacak da.