Kalem yazıp kelimeler beliriyor da, düşünceler yerinde durmuyor. İnsanların karakterim de gördüklerini bana söylemeleri hoşuma gitmiyor. Bildiklerimden nefret ediyorum çoğu zaman. Nefret doluyum ve galiba nefretim hayatımı kapsıyor. Ben ise insani bir duygu diye kendimi kandırıyorum. Bilinçaltımı geçiştirmek gibi bu. Yüreğim acayip bir sirkülasyon içinde sanki. Elimde olmayan sebeplerden ötürü demirden bir kalbe sahibim. Çalışmayan bir şey bozulmaz değil mi ?