''Meselen yok senin. Kafayı deliler gibi taktığın, anlamak zorunda
olduğun, anlatmazsan boğulacağın, gırtlağını yırtan, içini yakıp
kavuran hiçbir şeyin yok.'' Senin var da, ne işe yarıyor dersen, cevap
veremem. Ki artık olsa da olmasın, olmamalı belki de. Daha kolaydır
öylesi, yaşıyor olmak ama asla yaşamanın tadını bilmemek. deli gibi
sevmek, özlemek, öfkelenmek, kızmak ve kaçmak. Bilmesem de olur, ne olacak
diyorsun belki de. Bir şey demiyorum, diyemiyorum. Aslında
bakarsan, ilgilenmiyorum da. Kendim dahil. Olsa ne olur, olmasa ne olur.
Artık konuşsam ne fayda, konuşmasam ne fayda. ''Bütün problemleri tek başına çözmek zorunda değilsin.''
diyen de yok ki zaten. Bırakmıyorlar, iyi olmaya... Olamıyorum. Ki bundan sana ne, değil mi?
Eğer Bir kelime olsaydım eyvallah olurdum. Uçsuz bucaksız olup, içimde onlarca kelime ve duygu barındırırdım. Bazen bir kabulleniş, bazen bir boşveriş, bazen bir vazgeçiş olurdum. Sert görüntümün altında bir o kadar duygusal bir ruha sahip olurdum. Çok dile gelmez, bitişleri severdim.