Öfkemi hissedememek ne kadar kötü bir şey. Hayatımın son zamanlarında hissettiğim bu duyguyu artık hissetmemek değil, hissedememek. Eskiden yazdığım her satır ve attığım her adımın yegane destekleyicisinden yoksun yaşadığım bugünlerde, sanki artık ben "ben" değilmişim gibi. Bir boşluk var içimde ve biraz da boşvermişlik. Yemeklerden ve içkilerden tat alamama, bakıyorsun ama sanki hiçbir şeyin bir anlamı yok. Kontrolsüzlüğü gidermekten kastım bunu yok etmek değildi. Sığ sularda esir kalmış gibiyim. Virane, bitkin ve tabi sebepsiz. Cesaretim biraz eksik. Karanlık günlerimi özler gibiyim. Son zamanlarda kendime sormuyor değilim. "Geri dönmeli miyim ?" diye. Kendi terazimde tartıyorum konuları, geri dönsem hoş gelebilir miydim ? İnsanların terazisinde ise yüzüm gözüm bulanık. Uyuyabilmek için sarhoş olmaktan fazlasına ihtiyacım olduğu şu günlerde, kendimi yad etmekte ağır ve saçma. "Sabrın sonu selamet" demişler. Selamette kayıp. Neyse..