Aşk öyle bir duygu ki bazen ilk görüşte bir histe anlarsın, bazen sanki geçmişinde de geleceğinde de o varmış gibi hissedersin,sanki hep yanındaymış gibi. Fakat öyle de nefret doludur ki bazen aşk. Geçmişine bakarsın ve sorarsın “Ben ne zaman, nasıl bu hale geldim?” dersin çünkü aşk seni olmadığın bir insan yapar. Herkese her şeyi yakıştırırken ona yakıştıramayışlarının, salaklığının içinde boğar seni. Bazen iyi insanlar öyle güzel sever ki, evi yapar karşısındaki. Sıcacık evine dönmüş gibi benimser, en güzel yanı budur sevgisin.Yanılırlar, kırılırlar. İlişkine bir resim gibi uzaktan bakmaya çalışırsın ve resimde sadece kendi hatalarını görürsün. Çünkü resmin altına gizlemişsindir onunkileri. Tüm yükü sırtlamışsındır omuzlarına, nefes aldığın her an sevmişsindir. Sormamışsındır, sorgulamamışsındır. Aşk, ona “nerede” olduğunu sormadığın, her hareketinde kendinde suçu aradığın her saniye için seni bir bir pişman eder. Beş dakika sonra gülebildiğin çocuk kırgınlıklarının yerini aklı başında yıkımlara bırakır.siz siz olun kimseyi buna inandırmayın.! Bazen aşk hayatının en ağır kazıklarını yedirtir sana. Afiyetler ola.
Ve bazen aşk bile utanır aşk olmaktan.