Kac bahari gercek sanip kandik soylesenize.Kacina “Nihayet” hasretle kucak actik ve kacinda yanildik... Kac kez ayaz vurmus dallarimizda filizlerimiz sondu. Yine de uslanmadik. Yine gezeze bir dosta sirlarimizi acar gibi acildik yalanci bahara...
Yin yanildik. Pesinden bastiran tipiyle ayildik.Ne yapalim ki dalinda patlamayi bekleyen bir tomurcuk gibi susamistik ilk yaza... Kac zaman olmustu kendimizi gunesin kollarina birakip,ormanda yayilan kekik kokulariyla sarhos olmayali...Tahmin ediyorduk,uzerimize kafes gibi coken bulutlarin ardindan gunesin gulumsedigini..Daha ilk isinlari deler delmez kafesi,actik istahla ruhumuzun pencerelerini...Bahar oyle gelmezdi aslinda;biliyorduk yanlis baharda azmi ayaz yemistik. Kacimiz mart gunesine aldanip acilmis ve kara kafesin agina dusmustu yeniden...Bahar ilan-i ask mevsimiydi ; astik asklarimizi ilan ponularina,sevdalar yasakken daha...Bahar mevsimiydi;mujdeledik barisi.silahlar
konusurken hala...Soyledik ancak yazin soylenecekleri,gunes henuz topragi isitmamisken... cemreler dusmemisken ilkyazin koynuna... Yalanmis meger bahar,daha vakti degilmis.askinda barisin da...Gunese kananlar,yazi beklerken bahardan oldular,kesildi sesi solugu,erken oten horozlarin...Iyisimi itirafci olalim biliyrduk “iste bahar” derken ardindan gelecek ayazi...Yalan bu cikma demisti temkinliler tedbirliler,”cikarken ustune kalin bir sey al “onlar basina bir isgelmesin ‘den urkenler...Ama bahar olanca isvesiyle sokaga cagriyordu.Ask ilan panosuna asilmayi bekliyordu,baris bir kus gagasinda mujdelenmeyi...Erken mi gec mi hesabina gelmezdi ikise de.. Peslerine dusmeli,ilan edilmeli,mujdenmeliydiler.Gunesi
gorur gormez seranata vebaris turkulerine basladik.Vakit gelmeden acildik,gec kalmadan davranma telesinda...Erkenmis.Kursagimizda kaldi bahar sevincleri...Erken oten horozlr,erken acmis cicekler,erken dogmus bebekler gbi kesildik solduk,olduk.Yinetedbirliler ulasacak salimen yaza; biz yakalndik zalim ayaza