Cocuklugumun travmasidir manti. Ben et yemegi sevmedigimden hep bana zorla yedirilirdi.
Bir gun hic unutmam annem bacaginin arasina almis zaten iskelet gibiyim.
Zorla yedirmisti o mantiyi.
Isin sey yani cogu zaman kusardim o zorla yedigim yemegi.
Sonra yine hic unutmam ogretmenimiz ailenize mektup yazin demisti.
Mektup soyle basliyordu
"Sevgili annecim, seni severim her cocuk gibi.
Ama keske bana zorla o pis mantidan yedirmesen. Ben hep uslu cocuk olacagim belki.."
Simdi uslu degilsem hep o manti yuzunden tamam mi?