Felaket bir baş ağrım var. Kafamı koparsalar yeridir.Ha bir de eliniz değmişken şu iç sesimi de alıverin. Yoruldum ona laf anlatmaktan. Beni yoran şeylerden biri bu biri de bilinç altıma müdahale çabalarım. En yakın'ın dahi göremiyor endişelerini imdat dememek için kendimi çok zor tutuyorum.Kendimi çok zorluyorum.Pazar sabahı babam'ın aldığı pide ekmek mutlu etmiyor artık. Küçük mutluluklara sarılamıyorum. Şebeklik yapamıyorum kimseye, annem ki; espiri yapmayan otorite despot biridir. O bile beni güldürmeye çalışıyor. ''Hergün uğurlarken dediği şey; yeşil gözlerine kurban olurum bugün gül olur mu?''
Sonra diyorum ki; ailem'in suçu ne ki onları üzüyorum, iyi gözükmeye zorluyorum kendimi sonra ne oluyor? Suratımda bir tokat izi hissediyorum. Ya bir durun bir durun kabimi gömüyorum bir rahat verin kolay olmuyor...