Bugün arkama baktığimda bir olamayışların hikayesi var. Kısım kısım hayatım merkezli hikayelerim.Yine o kara güne sıkıştım kaldım.Bu kadar nefessiz kalmak, beni boğazlıyor. Okyanus içine düşmüşcesine boğuluyorum. Hangi aralıkta bu kadar şeyi yüklenmeyi öğrendim bilmiyorum. Doluyor insan bazen;her şeyi kusacakmış sonunda ölecekmiş gibi doluyor. Dökemediğim gözyaşlarıma şimdi hakim olamıyorum.Yüreğimacıyor.Evet içim sızlıyor. Ne kadar toparlarım bilmiyorum. Her gece kendimle polyannacılık oynuyorum," iyi olacak " telkinleri veriyorum. Ama bazen öyle bir an geliyor ki şuan olduğu gibi ne kelime kalıyor bende ne telkin. En kötüsüde yavaş yavaş insanlığım kayboluyor. Şimdi soruyorum; "sizin beni bu hale getirmeye ne hakkınız var" ???