Her şairin kendisini astığı bir şiir yoksa bile bir gün olacaktır.
ve her mısrası, kıta'sı benliğinden izlerle dolup taşacaktır,
bazen gözünden yaş akmasa da, içten içe ağlar..
kendini astığı şiirin demin de demlenirken,
kendi kendini boğar, haberi olmadan
öyle sığdır ki kendi de kaybolur
şiirlere yüklediği anlamlar altında ezdirir benliği
benliğin de sakladığını ezdirmeyecek kadar çok korur da...
kendimi astığım bir şiirlerim, ikincisi sesinin dar ağacı oldu...
sen bunları nereden bileceksin, bilmeyecek kadar uzaktasın..
ben bana kalmadığım gibi sen de bana kalmamıştın.

19.39 - 09.12.2016 - K.K.D - Ünal Ok

ben şair olarak kendimi görmediğimi yineleyerek yine tekrarliyorum. ben duygularımı dile getirirken dilsiz oluşumu görmezden gelinmesini sağlıyordurum belki de..