Kalabalıklardan bunalan o kadar çok insan var ki toplumda sayısını bilmek mümkün değil.
Malesef bu insan grubuna bende dahilim.
İnsan insana katlanamıyor artık.
Birbirimizden sıkılır hâle geldik.
Ama buna rağmen yine de yalnızlık fobisi var çoğumuzda.
Bir başımıza kalmayı arzuladığımız kadar korkuyoruz da bir yandan “yapayalnız” olmaktan.
İnsanoğlu gerçekten de ne istediğini bilmekte zorlanan bir varlık
Şükürsüzlük mü diyorum bazen.
İmkânlarımızın bolluğuyla şımarıp kibirlilik mi ediyoruz birbirimize tahammül edememekle?
Oturup düşünmek lazım bunları ince ince ayrıntılarıyla.