Kendime Emanet Ediyorum Seni
Dilek Usta



Yüzünü ele geçiriyor gözlerim
Sağ yanağındaki küçük ben’den
Gülüşüne eş,gamzelerine kadar
Kuşatma altındasın tarafımdan



Sana düşkünlüğümün nedeni
Derin denizlerin ürkünç karanlığında
Anaforda debelenen
Küçük kırmızı bir balıkken
Yaşamla ölüm arası araf da çırpınıyordu ruhum
Ne mercanlar geçit verdi yönümü bulmak için
Ne de fersah fersah uzağımdaki yakamoz kıpırtıları



Bu umarsız döngüde
Mucizevi bir rotaydı çizdiğin ziya
İlk defa yüzeye yakın
Tehlikeli sulardan uzak
Güvenle mavi sığınağına teslim oldu kulaçlarım




Şimdi
Griyi hesaba katmadan
Siyahı sadece gözlerine yakıştırıyor
Aşkla
Tutkuyla
Bembeyaz seviyorum seni. Yetmez mi



Sayende
Kollarım teyyare
Saçlarım rüzgar
Çoktandır özlediğim çocukluğumu
Yalın ayak,bayır aşağı uçuruyorum özgürce



Senin için topluyorum el değmemiş çiçekleri
Ak güvercinler salıyorum şehrimden şehrine
Deli rüzgârlara
En çokta kendime emanet ediyorum aşkını ve seni