Sıkıldım yörüngemdeki herkesten, en çokta kendimden kendimi tekrar etmekten. Birileri'nin benim yüzümden üzülmesine sebep olmaktan, beni sevmeyenlerin laf sokmasından.
Farkettim ki herkesi dinliyorum,herkesin nazını çekiyorum, sevdiklerim mutlu olsun diye şaklabanlıklar yapıyorum. Çabalıyorum ben bunları yapmaktan kendime kalmadım içim bir taşım oldu.
Sabrım tükendi. Kendi kendimi tükettim.
Ne istediğimi bilemez hale geldim. Yolların sonu hep kırık umut ve yarım kalmış heves. Hülyalı seherlere bırakasım var kendimi, eriyorum sanki ilmek ilmek.
Kendi içimde dönüp duruyorum.