Babaannem derdi ki:
"İnsan bazen haklı olmaktan vazgeçer
sadece mutlu olmak ister kızım...
Acıkan "doymam",
susayan "kanmam"
bilen "yanılmam",
giden "ardıma bile bakmam"
alışan, "ömrümün sonuna kadar bıkmam"
sevdalı, "ondan başkasına gözümü açamam" der de
devran ansızın pusulayı şaşırırmış...
Karın yağacağı haberini alınca
"titremeye hazırım " diyen abdal
sonradan güveli kürkünün dalayışını kaşırmış...
Sen bir kaşık umuttan ne sofralar düzerken
bırak,
elin, mayası ekşimiş hakkı,
haklılığında kalsın...
Ne "evet", ne "hayır" de, gül, geç!...
El hakkını avutan,
kendi sabrını taşırmış...


MERAL DEMİR