Bugünlerde kendimi şartlandırdığım şeyler için boşuna yapmışım derken buluyorum kendimi.Mesela "asla bunu babama söyleyemem" dediğim bir iki şeyi söyledim ve anlayışla karşıladı.Yetmedi dalgaya aldı güldük geçtik.
Sanırım benim de o gülüp geçmeye ihtiyacım varmış.İçimde bir huzur da yok değil günlük biliyor musun?
Az bir zaman var ama küçücük bir ilçede yaşamımıza devam etme düşüncemiz var.Ve babam bana eğitim hayatım için birşeyler yapmam gerektiğini de söylüyor.
Neyse ki evlen vs demiyor.Bu medeniliğini seviyorum.İstersen dgs ile veterinerliğe devam et ister ki sıfırdan bir bölüm oku geç değil diyorlar.
Bakalım ya bu sene ya da seneye bir yol çizeceğim.
Bugün keyifsizliğimin sebebi geçmeyen baş ağrımdı.
Ama iyiyim artık bir de bir daha kan vermeyi düşünmüyorum.
Not:Yaratıcılığım sıfır yazamıyorum sanırım.