Yarla bir olmadiğin da insan, insani yer karşilar, yarla bir olmadiğin zamanlar da yerle bir olur, O karşilama sanilacaği kadar hoş değil, nahoştur. Davulun sesi de uzaktan hoş gelir, yakinlaştidiğin da görürürsün ki o, kadar hoş bir ses olmadiğini. İnsanlar da böyle uzaktan bakarsin, yere göğe siğdiramazsin, tanirsin anlarsin o yere göğe siğdiramadiğin çöpe dahi atilamayacak kadar değerli değildir. Değerli olanlar saklama kaplarin da kiyi da köşe de tutulmaz, değerli olanlarin değerine değer, kalbte verilen yerdir. Değerli olan uzak yerlere konulmaz, değerli olanlarin yeri kalptir, kalp ki küçücüktür, büsbüyük, sevgiler barindirir. Sevgi barindiği gibi, nefret, kin, öfle, dert, keder, duygu, düşünce, herşey vardir kalpte saymakla bitmez, bitecek gibi de değil Kalp de herşeye yer vardir, herkese yer vardir, sen bir yere koyarsin ya zamanla alçalir, ya da zamanla yükselir. Sorun şu ki bunu karşi taraf da olan insan çoğu zaman bilmez, bilseydi gözden gönlünden düşmeyi, düşerken parçalanarak yok olmayi belki de göze alamazdi.
Kendi Kalemimden Dökülenler

26 Mart 2014, 21:36