Ben hayatımın her döneminde konuşkan biri değildim. 9. Sınıfta dahil insanlarla hiç konuşmayan sessiz bir tiptim.
Topluluk önünde utanır bildiğimi de unuturdum.
Yaptığım tek şey kitap okumakti insanlara "ben sizden ne ogrenebilirim ki kitaplar benim en iyi dostum" derdim.
İlk kez 9. Sınıfın ortalarında sıra arkadaşım Birsen ile iyi arkadaş oldum.
O kız sayesinde konuşmaya basladim.
Kısa zaman sonra sınıfın rehber öğretmeni beni başkan birseni yardımcı secti.
Birsen'in servisine yazıldım ve ilk Aşkım Ahmet'le öyle tanistim.
O beni daha neşeli bir insan yapti.
Ondan gül aldığım ilk gün gözlerine bakıp ona o an yazdığım şiiri okuyabilmistim.
Sanırım bendeki merdumgirizlik.
Hala arada nükseder.
Sadece çok yakınım
Olanlarla uzun uzun telefonda konusmusumdur.
Yani iki kişilikten olusurum.
Var olan ve var edilen halim.
Depresif halim var olan kişiliğimde
Var.
Yine de bu iki zıt beni seviyorum.
Sevmediğim zamanlar susuyorum iyi geliyor.
Cesaret
Bu forumda hiç mesaj atmadigin ama atmak istediğin biri var mi?
Etiketler misin.