Rakı içince geçecek sanıyordum.
Şişenin dibi geldi, efkârın sonu gelmedi.
Söylenecek çok şey vardı aslında...
Kelimeleri toparlamaya mecalim olsaydı eğer.
Sana dair, bana dair, bize dair...
Çok özledim diyecektim mesela,
Bütün yalanların arasındaki tek gerçeksin sen diyecektim.
Yada hasretinden ölüyorum diyecektim.
Bütün saçmalamalarım, sen yoksun diye diyecektim.
Olmadı.
Kısmet değilmiş işte...
Ben rakı içince geçecek sanıyordum aslında...
Şişenin dibi geldi efkârın sonu gelmedi.
Ayık zamanlarda söyleyebilseydim eğer,
oturup sevdaya dair öyküler anlatacaktım mesela...
Yada ne bileyim en azından kendimi anlatacaktım.
Olmadı.
Gitme diyecektim en azından buna henüz hazır değilim,
İçim yanıyorda diyebilirdim.
En azından anlatmayı denerdim ne bileyim.
Ben aslında rakı içince geçecek sanıyordum, olmadı.
Şişenin dibi geldi, efkârın sonu gelmedi...
Aslında hiç tanımadığımız insanların aşk hikayelerinden bahsedecektim,
Bizimle zerre kadar ilgisi olmayan insanlardan falan,
Sen anlarsın beni bilirim.
Hiç dillendirmesemde aslında ne söylediğimi hissedersin...
Yine öyle umutlara kapılabilmek isterdim.
Kaleme kağıda ihtiyaç duyamadan sessizce kendimi anlatabilmek...
En çokta sen beni anla isterdim.
Hiç kimsenin yapamadığını hep yaptığın gibi...
Korkularımla yüźleşebilirdim belki cancagızım
Dokunmazdı şarkılar böylesine,
Düğümlenmezdi kelimeler nefes borumla yemek borumun kesiştiği yere,
Uykum kaçmazdı bu saatlerde,
Belki göğsümdeki bu sancıyı hissetmezdim bu kadar içten,
Siren sesleri çınlatmazdı kulaklarımı,
Ben , ben rakı içince geçecek sanıyordum.
Şişenin dibi geldi, efkârın sonu gelmedi...