Benim Oğuz abimi anlatacak o kadar çok kelimelerim var ki.. O kelimeleri nasıl birleştirsem de ahenkli hale getirsem ya da o ahenklerden alıp nasıl sade anlatsam bilemiyorum. Bir kere harflerden farklı dünyalar yaratan, insanı farklı pencerelere sürükleyen birisi. Onun yazılarının içinde kaybolmak ve kendini bulmamak istiyor insan, nitekim kayboluyor da..
Kalbi çok temiz, öyle ki fotografların da bunu görebiliyorum. Hele ki mavi giydiğinde. Mavi Oğuz abime çok yakışıyor. Böyle kocaman gökyüzü gibi oluyor, kucaklasa "gökyüzü" kucağını açmış da sarılıyor gibi olur. Hiç kucaklaşmadık biz abimle, o gökyüzünün beni kucaklamasını istiyorum. Bıkmadan bekleyeceğim. : )
Tam bu satırları yazarken lapa lapa kar yağıyor Ankara'ya. Ankara insana roman yazdırma tadında. Yalnız tam da en özel abime yazı yazarken yağması onu anlatmak için roman yazma hevesime kadar sürükleyebilir.. Onu anlatacak o kadar çok kelimem var ki.. Ama diyorum ya gökyüzü gibi, bir kucaklasa bizi gökyüzü bize sarılmış gibi olur.
Çok seviyorum abicim seni, iyi ki buradasın. Sol yanından öperim.